Vanaf 29 april wordt er weer iedere woensdagmiddag van 14.00 tot 15.00 uur samen gelezen bij het Odensehuis Andante. U bent van harte welkom om eens mee te komen doen. Eén van onze deelnemers schreef een prachtige impressie van deze activiteit:
Leven en lezen
door: Thom van Rossum
Een bovenzaaltje van een buurthuis in het midden des lands. Een stuk of tien mannen en vrouwen – van middelbare tot hoogedelachtbare leeftijd – komen wekelijks samen en nemen plaats aan twee aaneengeschoven tafels die zo een vierkant vormen. Voor hun neus een kopje thee dat ze nog niet hadden opgedronken. Het is net twee uur geweest en de samenkomst zal een uurtje duren. De mensen kennen elkaar alleen bij hun voornaam, achternaam doet er niet toe want die kun je toch niet onthouden. De activiteit heeft een mooie naam: samen lezen – samen leven. Dat samengevoel geeft een ongedwongen sfeer, je bepaalt helemaal zelf hoe en of je mee wilt doen. Iedereen is autonoom en hanteert het principe ‘Nivea’ (niet invullen voor een ander). Er is een vrouw die de leiding heeft en zij deelt een A4-tje uit met de tekst die behandeld gaat worden. Dat kan een gedicht zijn of een fragment uit een boek, het kan kort of lang zijn en de auteur is min of meer bekend. Feest van herkenning als je de tekst al eens eerder hebt gezien.
De leidsvrouw leest de tekst voor en vraagt dan of iemand van het gezelschap daar iets over heeft op te merken. Dan komen de tongen los want bijna iedereen heeft wel een mening. Maar er zijn er ook die hun mond houden omdat ze niks te zeggen hebben, althans niets over de tekst. Er wordt opgemerkt dat een bepaalde zin of passage herinnering oproept aan een eigen ervaring. Daarop wordt doorgeborduurd wanneer een ander dat ook zo voelt maar er is ook een deelnemer die er daar helemaal niet mee eens is. De herbeleefde ervaring wordt over en weer uitvoerig besproken en leidt zo tot een soms intieme uitwisseling van meningen en gedachten. Zo komt ieder aan zijn trekken, al of niet als deelnemer. De vertrouwdheid met elkaar schept een band die weldadig aanvoelt. Vervolgens komen de tweede en derde tekst aan de beurt: zelfde procedé en vaak wordt die tekst – na de bespreking – opnieuw voorgelezen, soms met andere intonatie omdat er een nieuw licht is gaan schijnen. Die teksten komen doorgaans van de ‘Culturele Apotheek’, een instelling die ze aanbiedt als kosteloze maar waardevolle medicijnen voor de geest.
In de uitwisseling van gevoelens en gedachten kan het voorkomen dat een deelnemer een onvermoed talent toont. Bij een tekst over vogels kon hij het geluid van een koerende duif laten horen: roekoe, roekoe, roekoe en – tot slot – roe. Een puntgave vogel.